peach's profile✿*゚‘゚・✿.。.:*o(≧ω≦)o☜♥☞Y◎...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    June 20

    นิทานใบไม้

     
     
    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
    ดอกไม้และใบ้ไม้ยังไม่ได้รวมอยู่บนต้นเดียวกันอย่างเช่นทุกวันนี้
    มันต่างก็แยกกันอยู่ อีกทั้งเหล่าใบไม้ก็ไม่ได้มีแต่สีเขียว
    หากแต่มีหลากหลายสีสันงดงามนัก แต่ดอกไม้กลับมีเพียงสีขาวเท่านั้น
    ใบไม้รวมอยู่กับหมู่ใบไม้ด้วยกัน มีแต่ความร่าเริง มีนิสัยรักสนุก
    ต่างจากดอกไม้ที่อยู่อย่างเงียบเหงาเดียวดาย
     

    แม้จะอยู่รวมกันคุยกันกับหมู่ดอกไม้ด้วยกัน
    แต่ดอกไม้แต่ละดอกต่าง มีความคิด และวาดฝันเป็นของตัวเอง
    เธอเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
    บ่อยครั้งที่เธอมองไปที่ใบไม้แล้วนึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของสีสันสวยงามนั้นบ้าง
    แต่ดอกไม้ ดอกเล็กและเสียงเบาเกินกว่าที่จะเรียกใบไม้ให้หันมา
     


    กระทั่งวันหนึ่ง ... ใบไม้เกิดรู้สึกเบื่อสีสันของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
    พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกไม้น้อยสีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งเข้า
    ใบไม้ไม่รู้จักสีขาวมาก่อน เขาไม่รู้ว่าสีขาวเป็นอย่างไร
    เพราะใบไม้ต่างก็มีสีสันกันทุกใบ
    ใบไม้เกิดหลงใหลในความอ่อนหวานละมุนละไมของดอกไม้น้อยในทันที
    แต่ในความอ่อนหวานนั้นดูเหมือนจะมีความเหงาแฝงอยู่ด้วย


    ใบไม้จึงเข้าไปถามดอกไม้ว่า
    "ดอกไม้ เธอช่างมีสีขาวสวยเหลือเกิน
    แต่ทำไมเธอจึงดูเงียบเหงาอย่างนี้เล่า"
    ดอกไม้น้อยแหงนมองใบไม้กิ่งใหญ่แข็งแรงก่อนจะตอบกลับไปว่า
    "สีขาวซีดอย่างนี้หรือสวย ฉันอยากจะมีสีสันอย่างเธอบ้างจัง
    มันคงจะทำให้ฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมาก"
    ใบไม้ได้ฟังแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็นหน้าที่ของเขา
    ที่จะต้องช่วยเหลือดูแล และปกป้องดอกไม้น้อยดอก
    นี้


    เขาจึงบอกเธอไปว่า "มาซิดอกไม้ ฉันช่วยเธอได้นะ
    ถ้าเพียงเธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะทำให้เธอมี ชีวิตชีวาขึ้นเอง"
    ดอกไม้น้อยไม่รอช้ารีบตอบตกลงในทันที
    เมื่อดอกไม้ไปอยู่กับใบไม้แล้ว ใบไม้ก็ให้การดูแลเธออย่างดี
    ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเพื่อเธอ
    ถ่ายทอดออกมาเป็นสีสันสวยงามให้กับดอกไม้
    แล้ววันหนึ่งเมื่อดอกไม้น้อยมองลงไปในลำธาร
    เธอก็เห็นเงาตัวเองเปลี่ยนเป็นดอกไม้สีสวยที่มีชีวิตชีวา
    แต่เมื่อหันไปมองที่ใบไม้ เขากลับกลาย เป็นสีเขียวที่ดูอบอุ่นนัก
    ดอกไม้น้อยถามใบไม้ว่า "ใบไม้ นี่ฉันแย่งสีสันในชีวิตเธอมารึเปล่านะ"
    ใบไม้ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า "ไม่หรอก ทุกวันนี้เธอคือสีสันในชีวิตฉัน
    ฉันไม่ต้องการสีสันอะไรอีกแล้ว ฉันมีเพียงความสบายใจที่ได้เห็นเธอมีความสุข"

     

    จากนั้นมา ดอกไม้กับใบไม้ก็อยู่ร่วมกันเป็นต้นไม้ที่อบอุ่น
    บนรากของความรัก ที่หยั่งลึกลงไปในผืนดินของหัวใจ

    ด้วยเหตุนี้ ใบไม้จึงมีสีเขียว
    สีเขียวที่มองแล้วให้ความรู้สึกสบายตา เพราะเมื่อเรามองดูสีเขียวเมื่อไร
    เราจะรับรู้ได้ถึงความสบายใจของใบไม้ที่เห็นดอกไม้น้อยของเขามีความสุข
    ส่วนดอกไม้ ขาวที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ อ่อนหวาน ละมุนละไมนั้น
    ดอกไม้คงไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้หายไป
    จึงยังคงมีดอกไม้สีขาวให้เราเห็นมาจนทุกวันนี้ด้วยเช่นกัน ...
     
     
    หลังจากอ่านแล้วทำให้คิดว่า
    การให้ก็มีความสุขกว่าการรับ
    เหมือนกันเนาะ,,แต่ยังไงก็ชอบรับมากกว่าอ่ะ .... หุหุหุ