peach's profile✿*ﾟ‘ﾟ･✿.｡.:*o(≧ω≦)o☜♥☞Y◎...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
✿*ﾟ‘ﾟ･✿.｡.:*o(≧ω≦)o☜♥☞Y◎Y◎◎Pⓔⓔ☜♥☞ o(≧o≦)o✿*ﾟ‘ﾟ･✿.｡.:*★ⓥⓐⓗⓐⓗⓐ _ ┣┓☋┣┓☋★
June 20 นิทานใบไม้  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ดอกไม้และใบ้ไม้ยังไม่ได้รวมอยู่บนต้นเดียวกันอย่างเช่นทุกวันนี้ มันต่างก็แยกกันอยู่ อีกทั้งเหล่าใบไม้ก็ไม่ได้มีแต่สีเขียว หากแต่มีหลากหลายสีสันงดงามนัก แต่ดอกไม้กลับมีเพียงสีขาวเท่านั้น ใบไม้รวมอยู่กับหมู่ใบไม้ด้วยกัน มีแต่ความร่าเริง มีนิสัยรักสนุก ต่างจากดอกไม้ที่อยู่อย่างเงียบเหงาเดียวดาย  แม้จะอยู่รวมกันคุยกันกับหมู่ดอกไม้ด้วยกัน แต่ดอกไม้แต่ละดอกต่าง มีความคิด และวาดฝันเป็นของตัวเอง เธอเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร บ่อยครั้งที่เธอมองไปที่ใบไม้แล้วนึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของสีสันสวยงามนั้นบ้าง แต่ดอกไม้ ดอกเล็กและเสียงเบาเกินกว่าที่จะเรียกใบไม้ให้หันมา  กระทั่งวันหนึ่ง ... ใบไม้เกิดรู้สึกเบื่อสีสันของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกไม้น้อยสีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งเข้า ใบไม้ไม่รู้จักสีขาวมาก่อน เขาไม่รู้ว่าสีขาวเป็นอย่างไร เพราะใบไม้ต่างก็มีสีสันกันทุกใบ ใบไม้เกิดหลงใหลในความอ่อนหวานละมุนละไมของดอกไม้น้อยในทันที แต่ในความอ่อนหวานนั้นดูเหมือนจะมีความเหงาแฝงอยู่ด้วย  ใบไม้จึงเข้าไปถามดอกไม้ว่า "ดอกไม้ เธอช่างมีสีขาวสวยเหลือเกิน แต่ทำไมเธอจึงดูเงียบเหงาอย่างนี้เล่า" ดอกไม้น้อยแหงนมองใบไม้กิ่งใหญ่แข็งแรงก่อนจะตอบกลับไปว่า "สีขาวซีดอย่างนี้หรือสวย ฉันอยากจะมีสีสันอย่างเธอบ้างจัง มันคงจะทำให้ฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมาก" ใบไม้ได้ฟังแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็นหน้าที่ของเขา ที่จะต้องช่วยเหลือดูแล และปกป้องดอกไม้น้อยดอกนี้  เขาจึงบอกเธอไปว่า "มาซิดอกไม้ ฉันช่วยเธอได้นะ ถ้าเพียงเธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะทำให้เธอมี ชีวิตชีวาขึ้นเอง" ดอกไม้น้อยไม่รอช้ารีบตอบตกลงในทันที เมื่อดอกไม้ไปอยู่กับใบไม้แล้ว ใบไม้ก็ให้การดูแลเธออย่างดี ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเพื่อเธอ ถ่ายทอดออกมาเป็นสีสันสวยงามให้กับดอกไม้ แล้ววันหนึ่งเมื่อดอกไม้น้อยมองลงไปในลำธาร เธอก็เห็นเงาตัวเองเปลี่ยนเป็นดอกไม้สีสวยที่มีชีวิตชีวา แต่เมื่อหันไปมองที่ใบไม้ เขากลับกลาย เป็นสีเขียวที่ดูอบอุ่นนัก ดอกไม้น้อยถามใบไม้ว่า "ใบไม้ นี่ฉันแย่งสีสันในชีวิตเธอมารึเปล่านะ" ใบไม้ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า "ไม่หรอก ทุกวันนี้เธอคือสีสันในชีวิตฉัน ฉันไม่ต้องการสีสันอะไรอีกแล้ว ฉันมีเพียงความสบายใจที่ได้เห็นเธอมีความสุข"  จากนั้นมา ดอกไม้กับใบไม้ก็อยู่ร่วมกันเป็นต้นไม้ที่อบอุ่น บนรากของความรัก ที่หยั่งลึกลงไปในผืนดินของหัวใจ ด้วยเหตุนี้ ใบไม้จึงมีสีเขียว สีเขียวที่มองแล้วให้ความรู้สึกสบายตา เพราะเมื่อเรามองดูสีเขียวเมื่อไร เราจะรับรู้ได้ถึงความสบายใจของใบไม้ที่เห็นดอกไม้น้อยของเขามีความสุข ส่วนดอกไม้ ขาวที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ อ่อนหวาน ละมุนละไมนั้น ดอกไม้คงไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้หายไป จึงยังคงมีดอกไม้สีขาวให้เราเห็นมาจนทุกวันนี้ด้วยเช่นกัน ...  หลังจากอ่านแล้วทำให้คิดว่า
การให้ก็มีความสุขกว่าการรับ
เหมือนกันเนาะ,,แต่ยังไงก็ชอบรับมากกว่าอ่ะ .... หุหุหุ
May 05 นิทานดวงดาว...เพียงเธอจะมองเห็น
April 02 บางทีคนที่คิดว่าใช่มันอาจไม่ใช่ก็ได้
...บางคนที่ยืนเคียงข้าง กันมาเป็นปีๆแต่สุดท้าย คนที่ยืนเคียงข้างอีกครั้งในวันแต่งงานกลับเป็นอีกคน
...บางคนที่คอยเฝ้าพยาบาลอยู่ข้างเตียงเวลาคุณเจ็บไข้แต่สุดท้าย คนที่เสียใจแทบบ้าในวันที่คุณตายกลับ เป็นอีกคน
...บางคนที่คุณโทรหากันอยู่ทุกๆวัน แต่สุดท้าย คนที่คุณบอกเรื่องน่ายินดีที่สุดกลับ เป็นอีกคน
...บางคนที่คุณคิดว่าเป็นคน ที่คุณรักที่สุด แต่สุดท้าย คนที่คุณให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตกับเป็นอีกคนนึง
...บางคนที่คุณคิดว่าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา แต่สุดท้าย คนที่คุณรู้สึกกระวนกระวายหากขาดการติดต่อกลับเป็นอีกคน
...บางคนที่คุณคิดว่าคุณจะขาดเขาไม่ได้ในชีวิต แต่สุดท้าย คนที่คุณใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ร่วมด้วยกันกับเป็นอีกคน
คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่ยืนเคียงข้างคุณ คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่คอยเฝ้าพยาบาลคุณ คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่คุณโทรหากันอยู่ทุกวัน คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่คุณคิดว่ารักที่สุด คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่คุณคิดถึงอยู่ตลอดเวลา คุณยังแน่ใจ..กับใครบางคน ที่คุณคิดว่าจะขาดเขาไม่ได้ทั้งชีวิต
เพียงเพราะความรู้สึกส่วนตัวของคุณ......คิดว่ามันใช่ เพราะเมื่อเวลาผ่านไป...หรือเพราะหากใครคนหนึ่งเดินผ่านมา
บางสิ่งที่คุณคิดหวัง หรือตั้งใจ...คุณอาจไม่ได้นึกถึงมันเลยด้วยซ้ำ............ ***เหมือนตอนนี้ที่พีชคิดว่าตาลใช่ จริง ๆ แล้วตาลก็คงไม่ใช่คนที่พีชรักจริง ๆ ก็ได้***
February 05 เหนื่อย ท้อ และ รอคอย กับความหวังเล็กน้อยที่มีอยู่ (หมดแล้ว หวังไม่ได้อีกแล้ว)กาลครั้งหนึ่ง มีเจ้าหญิงเอาแต่ใจอยู่องค์หนึ่ง
อาศัยอยู่ในเมืองแห่งความสมหวัง
วันหนึ่งได้มีอัศวินผู้แสนดีได้นำของขวัญมามอบให้แก่เจ้าหญิง
ของสิ่งนั้นคือ คริสตัลดวงใจสีชมพูใส มีแสงสีแดงกระพริบวาบ ๆ
เจ้าหญิงไม่เคยให้ความสำคัญกับมันเลย เจ้าหญิงปล่อยปละละเลย ต่อเจ้าดวงใจคริสตัลนี้มาก
จากที่เป็นสีชมพูใส มันเริ่มกลับกลายเป็นสีขาว แห่งความว่างเปล่า
และเป็นสีส้ม แห่งความเจ็บช้ำ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสีดำ สีแห่งความเกลียดชัง
เจ้าหญิงเสียใจเป็นอย่างมาก เจ้าหญิงพยายามทุกสิ่ง ทุกอย่าง เพื่อให้ดวงใจคริสตัล ดวงนั้นกลับเป็นสีชมพูอีกครั้ง
แต่แล้วเหมือนความพยายามของเจ้าหญิงสูญเปล่า ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงดวงใจคริสตัลดวงนั้นได้เลย
บัดนี้เจ้าหญิงก็ท้อแท้ เลยเกินแล้ว แล้วกำลังจะคืนดวงใจคริสตัลดวงนั้นให้กับอัศวินเช่นเดิม
**** ตาล พีชท้อแล้วล่ะ มารับดวงใจดวงนั้น ของตาลคืนไปเถอะ (รึว่ามันไม่ได้อยู่กะพีชมานานแล้ว) ****
 จากวันนั้นถึงวันนี้ พีชพยายามอย่างที่สุดที่จะรั้งมันเอาไว้
ขอยืมของ น้องโดมาใช้หน่อยนะ มันโดนใจจริง ๆ January 19 TAG Blog โดนกะเค้าจนได้ Tag Blog or Blog Tag
ขอบคุณนายต้นมากนะที่ให้เกียรติในการให้พีชเป็นผู้โชคดีได้เล่นเกมนี้
เอ้าที่นี้ เรามาเรียนรู้กติกากันสักนิด
  กติกามีอยู่ว่า
blog tag คือเกมส์ที่สร้างเครือข่ายในหมู่คนเขียน blogด้วยกัน
เมื่อเราโดนเพื่อน tag มา
แต่ต้องเป็นเรื่องจริงเท่านั้นที่คิดว่าคนส่วนน้อยที่รู้
และที่ยังไม่เคยถูกใคร tag มาก่อน
ก็ควรแจ้งให้ทราบทันทีเพื่อที่จะได้แก้ไขเอาคนอื่นมาแทนที่
มาต่อกันที่ความลับ 5 ข้อกันเลย
เมื่อปี สองปีก่อน เข้า - ออก โรงพยาบาลเป็นว่าเล่นเชียว
ตามมาด้วยกระโปรงจีบหน้านาง หางปลายาว ขึ้นเวทีเกือบสะดุ้งหางกระโปรงหน้าทิ่มซะแล้ว
แต่เราไม่ตลกอ่ะ ขำไม่ออก
เราไม่ชอบอยู่กะที่เลยอ่ะ เซง ๆๆๆ
 เอาล่ะมาถึงเวลาประกาศผลผู้โชคดี 5 ท่านกันเลย
January 10 (ใกล้จะเป็น) 24 ปีแห่งความหลัง         เฮ้อ +_+
ใกล้จะแก่ขึ้นอีกปีซะแล้วดิเรา
เผลอแปบเดียว ก็จะ 24 แล้วอ่ะ แก่แย่แล้ว
แก่แต่อายุนะ ส่วนสมองก็ยังไม่มีอะไรพัฒนาเหมือนเดิม
 หลายคนคงจะงงว่า " แล้วมันจะ 24 เมื่อไรเนี่ย "
เฉลยครับเฉลย 17 มกราคม ศกนี้แหละเจ้า
(ที่บอกไม่ใช่ไรหรอกอยากให้คนให้ของขวัญเยอะๆๆ อ่ะ)
ก่อนอื่นเลยนะ
 (-/\-)
 ขอบคุณพ่อ แม่ ที่ช่วยกันทำให้หนูเกิดมานะ  (-/\-)
และขอบคุณที่เลี้ยงหนูมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้ก็ยังเลี้ยงอยู่ (-/\-)
ขอบคุณอาจารย์ทั้งหลายที่ให้ความรู้ไว้ประกอบวิชาชีพ (ถึงเงินเดือนจนน้อยนิดก็เถอะ) (-/\-)
ขอบคุณที่ตาลยังอยู่เคียงข้างพีชเสมอนะ (ปีนี้คงจะมีอะไรที่ดีขึ้นนะ) (^-^)
ขอบใจน้องรักที่คอยทะเลาะกันเสมอ เพื่อไม่ให้เหงา (^-^)
ขอบใจเพื่อน ๆ ที่ให้แกล้งกันอยู่เสมอ และ (^-^)
ขอบใจเพื่อน ๆ คอยมาเยี่ยมเยียนกันเสมอนะจ๊ะ สุดท้ายนี้  (^-^)
ขอโทษที่ดองสเปซนะเพื่อน ๆๆๆ December 07 ถ้าพรุ่งนี้เช้าที่เคยมี ไม่มาถึง...คุณจะทำอะไร พอดีได้เข้าไปอ่านสิ่งดี ๆ ของคน ๆนี้มาThe Sun In Night
  เป็นเรื่องที่ถามว่า " ถ้าพรุ่งนี้เช้าที่เคยมี ไม่มาถึง...เราจะทำอะไร"ตอนเด็ก ๆ ก็คงตอบว่า ก็คงจะอยู่กะพ่อ กะแม่ และก็น้องจนกว่าจะตาย คงจะกอดแม่เอาไว้แน่น ๆ
เพื่อที่ว่าชาติหน้าจะได้เกิดมาเป็นลูกแม่อีก...ถ้าตอนเป็นเด็กทุกคนก็คงตอบแบบนี้แทบจะทุกคนแต่นะปัจจุบันนี้...กาลเวลาได้ผ่านไปแล้วหลายปีประมาณสักเกือบสิบกว่าปีได้มั้ง
ตอนี้ความคิดเช่นนั้นก็ยังคงมีส่วนอยู่บ้างแต่ถามว่าทั้งหมดไหม.....คงไม่ใช่เพราะอะไรน่ะเหรอ...เวลามันทำให้เราได้พบเจออะไรมากมาย
ทั้งสิ่งที่ดี คนที่ดี สิ่งที่แย่ และคนที่แย่ สิ่งที่น่าจดจำ และไม่น่าจดจำ   ถ้าตอนนี้จะให้ตอบคำถามนั้นอีกครั้ง...พีชก็ขอตอบว่า...พีชขออยู่กะคนที่พีชรัก และ จะทำวันที่เหลืออยู่ให้เค้าจดจำเราให้มากที่สุดจะใช้ชีวิตทุกวินาทีเพื่อสะสมช่วงเวลาแห่งความทรงจำที่ดี ๆ นี่ไว้ เพราะไม่แน่ว่าชาติหน้า ภพหน้า เราจะได้เจอเค้าเหล่านั้นอีกไหม
ถึงตอนนี้สิ่งที่อยากบอกกะคนที่พีชรักนะว่า...เวลาในชีวิตเรานั้นมันไม่ได้มีเหลือเฟือ อย่างที่ The Sun In Night เค้าบอกไว้ ฉะนั้นอะไรที่ทำร้ายจิตใจซึ่งกันและกัน ไม่ว่าจะเป็นคำพูด การกระทำ ความคิด ทุกสิ่งทุกอย่างขอให้คิดถึงความรู้สึกของคนที่แคร์เรา ห่วงใยเราบ้างทุกคนไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่คนเดียว และก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อจะให้อยู่ด้วยกันเพียงอย่างเดียว
แต่ในช่วงชีวิตที่เรามีอยู่นี้...เราได้ทำร้ายจิตใจคนที่เรารัก และ รักเรา ไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว อย่าคิดว่าพรุ่งนี้ยังมีอยู่เสมอ...ถ้าคิดอย่างนั้นก็คงไม่ยอมลงมือทำ...เพียงแต่จะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้อย่างเดียว...และถ้ามันไม่มาถึงล่ะ
 ถึงต้องนี้อยากให้ลองมองย้อนกลับไปหาสิ่งที่เราได้ละเลย สิ่งที่เรามองไม่เห็นค่าและทำช่วงเวลาที่มีอยู่นะตอนนี้ให้ดี และ มีค่ามากที่สุด
 เพราะไม่แน่ว่า....พรุ่งนี้ที่เคยมี มันอาจจะมาไม่ถึงก็ได้ใครจะไปรู้...อย่าปล่อยอะไรให้มันสายเกินกว่าจะแก้ไข
   |
|
|||||||||||||||||||||||
เรื่องมีอยู่ว่าเห็นเราอย่างงี้เป็นคนขี้โรคเชียวแหละ ชอบเป็นนู่นเป็นนี่ตลอด
|
|
o%e2%98%9c%e2%99%a5%e2%98%9eY%e2%97%8eY%e2%97%8e%e2%97%8eP%e2%93%94%e2%93%94%e2%98%9c%e2%99%a5%e2%98%9e+o(%e2%89%a7o%e2%89%a6)o%e2%9c%bf*%ef%be%9f%e2%80%98%ef%be%9f%ef%bd%a5%e2%9c%bf.%ef%bd%a1.%3a*+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
